:: محمــل ::

چها به روز من از روزگار می‌آید

تعجّبی نبود گر نفس شمرده زنم

به سینه‌ام ز نفس هم فشار می‌آید

کجایی؟ ای اجل! ای حسرت خزان‌زدگان!

بیا که گر تو بیایی، بهار می‌آید

ز گریه منع کنندم، مگر نمی‌دانند؟

ز شمع، گریه‌ی بی‌اختیار می‌آید

به سختی اشک علی را ز چهره پاک کنم

هنوز دست شکسته به کار می‌آید

علی ز فاطمه بوی فراق می‌شنود

قرار من به برم بی‌قرار می‌آید

به حیرتم که علی «رستگار»، بعد از این

چگونه با غم زهرا کنار می‌آید

سیّد محمّد رستگار

* صائب تبریزی